Рустами Ваҳҳобзода, чеҳраи адабии Тоҷикистон гуфт: “Дифоъи Эрон аз марзу буми худ муқобили ҳамлаи ваҳшиёнаи режими Исроил, ҳамзамон дифоъ аз фарҳанг ва тамаддун ҳам ба шумор меравад.”
Ба гузориши Исно, Рустам Ваҳҳобзода, сардабири нашрияи адабии “Садои шарқ”, узви Иттиҳодияи нависандагони Тоҷикистон ва устоди донишгоҳи миллии ин кишвар, дар пайи ҳамлаи Исроил ба Эрон, гуфт: “Эрон маҳди яке аз куҳантарин тамаддунҳо ва фарҳангҳои башарӣ аст. Дар садаи ахир дар муқобили дуктурини бархӯрди тамаддунҳо, Эрон дуктурини гуфтугӯи фарҳангҳоро ба ҷаҳониён пешниҳод дод ва бар аҳаммияти ҳаётии он таъкид кард.”
Ӯ бо ишора ба ҳамалоти режими саҳюнистӣ ба Эрон, идома дод: “Дар ҳамон соатҳое, ки таҳоҷуми ҳавоии Исроил ба Эрон сурат мегирифт, дар мақарри Юнеско дар Порис бо ҳузури даҳҳо тан аз донишмандон, адибон ва аҳолии ҳунар аз сар то сари ҷаҳон барномаҳои илмӣ ва адабӣ ва ҳунарӣ ҷараён дошт.”
Ваҳҳобзода, ки дар Фарҳангистони забон ва адаби форсӣ низ узвият дорад, идома дод: “Мӯҳтавои ин барномаҳо бар мабнои суханони ҳакимона ва ирфонии Лисонулғайб, Ҳофизи Шерозӣ ҳамагӣ иборат аз даъват ба сулҳу дӯстӣ, ҳамкорӣ ва ҳамёрии башар, меҳрварзӣ ва киназудоӣ буд. Чӣ чизе беҳтар аз ин метавонад моҳияти ҳаводисро равшан кунад?”
Ин шоири Тоҷикистон дар бахши дигаре аз суханони худ бо ишора ба мероси эрониён барои фарҳанг ва тамаддуни башарӣ, гуфт: “Сармояи аслии Эрон фарҳанг ва тамаддун аст; дастовези он ҳам барои башар ҳамеша фарҳанг ва тамаддун будааст.”
Ӯ бо ишорае ба дифоъи машрӯъи Эрон дар ҳамалоти ин рӯзҳои режими саҳюнистӣ гуфт: “Табиӣ аст, ки ҳар фарде ва ҳар кишваре ҳамеша моил аст дар таомул бо дигарон муттакӣ бар нуқтаҳои қуввати худ бошад ва ин барои Эрон дар муаллафаи фарҳанг хулоса мешавад ва то кунун низ аз он баҳра бурдааст. Дифоъи Эрон аз марзу буми худ, ҳамзамон дифоъ аз фарҳанг ва тамаддун ҳам ба шумор меравад.”
Рустам Ваҳҳобзода дар поёни суханони худ гуфт: “Таҳоҷум ва тахриби як кишвар ба баҳонаи пешгирӣ аз дастёбӣ ба силоҳи ҳастаӣ, дар батни худ як таноқузи асосӣ дорад: чунин шеваи бархӯрде ин кишвар ва дигар кишварҳоро бар он вомедорад, ки барои таъмини амнияти худ ва барои табдил шудан ба як қудрати дорои абзорҳои боздоранда, талоши бештаре ба харҷ диҳанд. Ҳаллу фасли содиқонаи мавзӯъ танҳо аз роҳҳои гуфтушуниди мусолиматомез ва мурооти ҳуқуқи тарафҳо муяссар мешавад.”