Ин ҷумла бисёр маъруф аст – ва аз баъзе андешмандон нақл шуда – ки таърихро пирӯзҳо ва ғолибҳо менависанд. Маънои ин ҳарф он аст, ки он чи мо дар лобалои китобҳои таърихӣ мехонем, инҳо лузуман воқеиятҳои таърихӣ нест, инҳоро ғолибҳо ва пирӯзҳо навиштаанд ва моҷароро ба наҳве рӯйи коғаз овардаанд, ки ба нафъи онҳо бошад …








