“Ба муносибати милоди шарифи раҳбари азизамон, ҳазрати Паёмбари Акрам (с), ба пешгоҳи эшон арз мекунем: мо, ямониҳо эй Расули Худо, аҳли имон ва ҳикматем; касоне, ки дирӯз ёриатон кардем ва имрӯз ва фардо низ ёриатон мекунем!Мо, бар аҳди худ бо шумо побарҷо ва вафодорем, нигаҳдор ва пойбанди онем!Раҳрави роҳи шумо, ҳаракаткунанда дар он ва муттаҳид …
“Ба муносибати милоди шарифи раҳбари азизамон, ҳазрати Паёмбари Акрам (с), ба пешгоҳи эшон арз мекунем: мо, ямониҳо эй Расули Худо, аҳли имон ва ҳикматем; касоне, ки дирӯз ёриатон кардем ва имрӯз ва фардо низ ёриатон мекунем!
Мо, бар аҳди худ бо шумо побарҷо ва вафодорем, нигаҳдор ва пойбанди онем!
Раҳрави роҳи шумо, ҳаракаткунанда дар он ва муттаҳид дар масири шумоем!
Мо ҳаргиз ақибнишинӣ намекунем, ҳамон тавре ки дигарон ақиб нишастанд!
Раҳоятон намекунем, чунонки дигарон раҳоятон карданд!
Ҳаргиз дар худ шакку тардид роҳ намедиҳем, ҳамон тавре ки дигарон шакку тардид карданд ва ба қаҳқаро рафтанд ва ба шумо пушт карданд ва ҳаминак зиёну хусрон диданд!
Дар ҳоле зодрӯзи шарифи шуморо гиромӣ медорем, ки дар мавзеъи ҷиҳоди муқаддасем; ҷиҳод барои пуштибонӣ ва кӯмак ба бародарони мазлуми худ дар Ғазза; ситамдидагоне, ки душманӣ ва таҷовуз бар онҳо ба тӯл анҷомид, муҳосираи онҳо шиддат ёфт ва душманони ғаддор қатлашон мекунанд ва гуруснагиашон медиҳанд. Дар ҳоле, ки бародарони хору залилашон танҳояшон гузоштанд ва ноумедашон карданд ва дастнишондаҳо алайҳи онҳо тавтиа чиданд.
Мо аммо бар кӯмак ва ёрии эшон идома медиҳем, то замони таваққуфи ҷанг ва бардошта шудани муҳосира…”
