Оятуллоҳ Хоманаӣ, раҳбари Ҷ.И.Эрон, соате пеш, дар хусуси иттиҳоди миллати Эрон, ғанисозӣ ва музокира бо Омрико суханронӣ кард.Раҳбари Ҷ.И.Эрон дар оғози ин суханронӣ гуфт:“Шодбош арз мекунам вуруди моҳ меҳрро. Моҳи меҳр, моҳи дарсу мадраса, донишу донишгоҳ аст. Моҳи меҳр моҳи оғози ҳаракати миллионҳо ҷавон ва навҷавон ва навниҳол ба самти доноӣ ва тавоноӣ аст. Ин …
Оятуллоҳ Хоманаӣ, раҳбари Ҷ.И.Эрон, соате пеш, дар хусуси иттиҳоди миллати Эрон, ғанисозӣ ва музокира бо Омрико суханронӣ кард.
Раҳбари Ҷ.И.Эрон дар оғози ин суханронӣ гуфт:
“Шодбош арз мекунам вуруди моҳ меҳрро. Моҳи меҳр, моҳи дарсу мадраса, донишу донишгоҳ аст. Моҳи меҳр моҳи оғози ҳаракати миллионҳо ҷавон ва навҷавон ва навниҳол ба самти доноӣ ва тавоноӣ аст. Ин хусусияти моҳи меҳр аст.
Банда ба масъулони азизамон, бахусус масъулони омӯзишу парвариш ва Вазорати улум ва беҳдошту дармон, тавсия мекунам, ки арзиш ва аҳаммияти истеъдоди ҷавони эрониро ҳамвора мавриди назар дошта бошанд. Ҷавонони эронӣ истеъдодашон дар дониш ва дар бисёре аз масоили дигари зиндагиро нишон доданд.
Ман ин ҷо ин оморро бихонам: дар рақобатҳои мухталифи донишомӯзони ҷаҳон дар ҳамин авохир, бо вуҷуди ҳаводиси ҷанги 12-рӯза ва ин чолишҳое, ки вуҷуд дошт, 40 медоли рангорангро донишомӯзони мо касб карданд, ки аз ин 40 медол, 11-то медоли тилло буд. Инҳо хеле аҳаммият дорад, арзиш дорад.
Дар олимпиадаи нуҷум рутбаи аввалро ба даст оварданд, дар дунё, дар байни кишварҳои ширкаткунандаи байналмилалӣ. Дар рутбаҳое дар риштаҳои дигар ҳам рутбаҳои хуберо ба даст оварданд. Дар варзиш ҳам, арсаи варзиш ҳам, ки хуб ин рӯзҳо доред мебинед, қаблан волейбол, баъд ҳам ҳоло куштӣ. Ин ҷавонҳои мо ин ҷурианд. Биҳамдиллоҳ истеъдоди инҳо истеъдоди фавқулъодае аст. Аз ин боисте истифода кард.”
Сайидҳасан Насруллоҳ рафт, аммо сарвате, ки эҷод карда боқӣ аст
Оятуллоҳ Хоманаӣ дар идомаи суханронии худ гуфт:
“Лозим медонам ин рӯзҳо ба муносибати солгарди шаҳодати муҷоҳиди кабир, шаҳид Сайидҳасан Насруллоҳ ёде аз эшон бикунам. Сайидҳасан Насруллоҳ сарвати азиме буд барои дунёи ислом, на фақат барои ташайюъ, на фақат барои Лубнон, барои дунёи ислом сарвате буд. Албатта ин сарват аз даст нарафта. Сарват боқӣ аст. Ӯ рафт, аммо ин сарвате, ки ӯ эҷод карда буд, ин сарват боқӣ аст.
Достони Ҳизбуллоҳи Лубнон, достони дунболадоре аст. Набояд Ҳизбуллоҳро дастикам гирифт ва набояд аз ин сарвати муҳим ғафлат кард. Ин сарвате аст барои Лубнон ва барои ғайри Лубнон.”
Иттиҳоди миллати Эрон дар ҷанги 12-рӯза душманро ноумед кард
Раҳбари Ҷ.И.Эрон ҳамчунин гуфт:
“Дар мавриди иттиҳоди миллати Эрон, аввалин ҳарфи ман ин аст, ки дар ҷанги 12-рӯза иттиҳоди миллати Эрон, якпорчагии миллати Эрон, душманро ноумед кард. Яъне душман аз ҳамон авоил ва авосити ҷанг фаҳмид, ки ба он мақсуд ва ғаразе, ки дошта, даст нахоҳад ёфт.
Ғарази душман, задани фармондеҳон набуд. Ин як васила буд. Душман бо худаш фикр карда буд, ки фармондеҳони низомиро бизанад, баъзе шахсиятҳои муассири низомро бизанад, дар кишвар иғтишош ба вуҷуд биёяд ва дар Теҳрон бахусус авомили онҳо даст бизананд, ба ошӯб ва иғтишош ва мардумро; афродеро, ки метавонанд, бикашонанд ба хиёбонҳо, ҳодисае дуруст кунанд ба василаи мардум алайҳи Ҷумҳурии Исломӣ. Ин ҳадаф буд. Ҳадаф бинобар ин Ҷумҳурии Исломӣ буд.”
Душман мехост фитнаҳои хиёбонӣ дуруст кунад
Оятуллоҳ Хоманаӣ ҳамчунин дар идомаи суханронӣ гуфт:
“Ҳадафи душман, мухтал кардани низом буд, ки ман дар як сӯҳбати дигаре гуфтам, ки инҳо ҳатто барои баъд аз Ҷумҳурии Исломӣ нишаста буданд, нақша кашида буданд ва фикр карда буданд. Мехостанд фитна дуруст кунанд, фитнаҳои хиёбонӣ дуруст кунанд, дастаҷотеро роҳ биандозанд ва решаи исломро дар кишвар бикананд. Ин, ҳадафи душман буд.
Хуб, ин ҳадаф дар ҳамон қадамҳои аввал шикаст хӯрд. Аммо сардорон ва инҳо, ки билофосила тақрибан ҷойгузин шуданд; ҷойгузини онҳо муайян шуданд ва вазъ ва низом ва тартиб ва қоидаи нерӯҳои мусаллаҳ бо ҳамон истеҳком ва бо руҳияи болотар боқӣ монд.
Аммо мардум, ки муассиртарин унсур мардум буданд, мардум мутлақан таҳти таъсири он чи ки душман мехост, қарор нагирифтанд. Тазоҳуроте ба вуҷуд омад, хиёбонҳо пур шуд, аммо алайҳи душман, на алайҳи низоми исломӣ.
Корро мардум ба ҷойе расонданд, ки душман, он касоне, ки дар беруни марзҳо ҳастанд, ба авомили худашон гуфтанд, беурзаҳо! Мо дигар чӣ кор метавонистем барои шумоҳо бикунем, ки накардем? Заминаҳоро фароҳам кардем, бомбборон кардем, иддаеро терур кардем, куштем. Чаро коре намекунед?”
Иддае вонамуд мекунанд, иттиҳод барои рӯзҳои ҷанг буд, ин ҳарф ғалати маҳз аст
Раҳбари Ҷ.И.Эрон дар идомаи суханронӣ гуфт:
“Ин авомилашон дар Эрон, дар Теҳрон, ки албатта авомиле доранд бидуни шак, инҳо ҷавоб доданд, гуфтанд, мо мехостем корҳое бикунем. Мардум ба мо эътиное накарданд, ба мо пушт карданд, масъулон ҳам ва касоне, ки масъули инзиботи кишвар буданд, онҳо ҳам нагузоштанд, монеъ шуданд ва мо натавонистем кореро анҷом бидиҳем. Пас нақшаи душман ақим шуд.
Хуб, инҳое, ки арз кардам, инҳоро қаблан ҳам баъзеашро ё ҳамаашро мо гуфтем, дигарон гуфтанд. Он нуктае, ки ман мехоҳам рӯйи он нукта такя бикунам ин аст, ки ин омил ҳамчунон боқӣ аст; омили ваҳдати миллати Эрон ҳамчунон боқӣ аст. Иддае, ки маншаъи ин идда ҳам хориҷ аз кишваранд, хабарҳое, ки ба мо расида, инро нишон медиҳад, иддае мехоҳанд ин ҷур вонамуд бикунанд, ки он иттиҳоде, ки дар ибтидои ҷанги 12-рӯза ва ин муддат пайдо шуд, ин моли ҳамон рӯзҳо буд. Чанд рӯз бигузарад, ба тадриҷ заиф мешавад, ихтилофот ба вуҷуд меояд, ихтилофи назарҳо ғалаба пайдо мекунад ва ин иттиҳод аз байн хоҳад рафт.
Мардуми Эрон мутафарриқ мешаванд ва метавон аз гусалҳои қавмӣ истифода кард, аз ихтилофоти сиёсӣ истифода кард ва мардуми Эронро ба ҷони ҳам андохт ва иғтишош ва шӯриш дуруст кард. Инро доранд таблиғ мекунанд.
Ман мехоҳам бигӯям, ин ҳарф ғалати маҳз аст. Бале, дар масоили сиёсӣ ихтилофи назар вуҷуд дорад. Мо ақвоми зиёде ҳам дар кишвар дорем, ки ҳама эронианд ва ифтихор мекунанд ба эронӣ будани худашон. Инҳо ҳаст. Мунтаҳо дар муқобили душман, ҳамаи ин маҷмӯа як мушти маҳками пӯлодинанд, ки бар фарқи душман фуруд хоҳанд омад. Имрӯз ин ҷур аст, баъд аз ин ҳам ба тавфиқи илоҳӣ ин ҷур хоҳад буд, дар гузашта ҳам ҳамин ҷур буда.
Эрон имрӯз ва иншоаллоҳ фардо ҳамон Эрони рӯзи 23 хурдод ва 24 хурдод аст, ки мардум омаданд хиёбонҳоро пур карданд ва алайҳи саҳюни малъун ва Омрикои ҷинояткор шиор доданд. Ин масъалаи аввале, ки мехостам арз бикунам. Нуктааш ҳам ин буд, ки ин иттиҳоди миллӣ, ин якпорчагии мардум ҳамчунон вуҷуд дорад ва вуҷуд хоҳад дошт. Албатта ҳама ҳам дар муқобили он масъул ҳастем.”
Ғанисозии ураниум дар масоили гуногуни зиндагии мардум таъсир дорад
Раҳбари Ҷ.И.Эрон дар идомаи суханронӣ гуфт:
“Нуктаи дуввум, масъалаи ғанисозӣ аст. Дар изҳорот ва бигӯмагӯҳои Вазорати хориҷа бо тарафҳои сиёсии худ, масъалаи ғанисозӣ хеле такрор мешавад. Онҳо (душманон) дар бораи ғанисозӣ як чизе мегӯянд, мо як чизе мегӯем, дар дохили кишвар ҳам дар баҳсҳои гуногун ҳамин ҷур аст. Калимаи ғанисозӣ такрор мешавад. Ман як тавзеҳи кӯтоҳе дар мавриди ғанисозӣ мехоҳам бидиҳам. Аслан ғанисозӣ чист? Чист, ки ин қадр аҳаммият дорад? Ҳамаи баҳсҳо ҳавлу ҳуши ғанисозӣ мечархад, ғанисозии ураниум. Ман мехоҳам бигӯям, ғанисозӣ як калима аст, аммо дар зераш як китоб ҳарф ҳаст, ки ман ҳоло мухтасаре ишора хоҳам кард. Агар афроде, ки соҳиби тахассус дар ин риштаҳо ҳастанд, бо мардум дар ин замина сӯҳбат кунанд хуб аст, муносиб аст. Ман як мухтасаре арз хоҳам кард.
Ғанисозии ураниум яъне донишмандон ва мутахассисони ураниум, марбут ба масоили ураниум биёянд ураниуми хомро, ки маъодинаш ҳам дар Эрон вуҷуд дорад, бо як ришта талошҳои фаннии печида ва пешрафта, табдил кунанд ба як моддаи бисёр боарзише, ки дар масоили гуногуни мардум дорои таъсир аст. Ин маънои ғанисозӣ аст. Яъне як чизеро, ки аз маъдани заминӣ ба даст меояд, инро меоваранд бо фанновариҳои печида, бо заҳамоти зиёд, бо тахассусҳои боло, бо маҳоратҳои зиёд, инро табдил мекунанд ба як моддае, ин модда ҳамон ураниуми ғанисозишуда аст. Ӯро ба ғанисозӣ мерасонанд ба дараҷоти мухталиф. Ва ин барои масоили гуногуне дар зиндагии мардум муассир аст.
Яъне мардум аз ҷиҳоти мухталиф аз ғанисозӣ, аз моддаи ураниуми ғанисозишуда суд мебаранд ва истифода мекунанд ва дар зиндагии мардум асар мегузорад. Аз ҷумла дар кишоварзӣ, муфассал дар кишоварзӣ таъсир дорад. Аз ҷумла дар санъат ва маводд. Дар масъалаи тағзия, ки ҳамон марбут ба кишоварзӣ аст. Дар масъалаи муҳити зист ва манобеъи табиӣ таъсир дорад. Дар бахшҳои марбут ба пажӯҳиш ва омӯзиш ва таҳқиқ ва дунболагирии илмӣ таъсир дорад. Дар эҷоди энерэии барқ ҳам, ки хуб таъсири возеҳе дорад. Имрӯз дар бисёре аз кишварҳои пешрафтаи дунё нерӯгоҳҳои барқ бо ураниум идора мишавад. Мо инҳоро бо бензин ва бо гоз идора мекунем ағлабашро. Ағлаби нерӯгоҳҳоро, ки хуб албатта ҳам ҳазинаи зиёде дорад, ҳам олояндагии муҳити зистро дорад, олояндагии ҳаворо дорад, аммо он барқе, ки аз ураниуми ғанисозишуда ва нерӯгоҳҳои ҳастаӣ ба даст меояд, он барқ олояндагиаш сифр аст, ҳазинааш бисёр камтар аст, умраш бисёр тӯлонитар аст ва имтиёзоти фаровони дигаре дорад, ки арз кардам инҳоро мутахассисин бояд биёянд барои мардум шарҳ бидиҳанд.”
Ғанисозиро то 60 дарсад боло бурдем, ки ниёзи кишварамон аст
Оятуллоҳ Хоманаӣ дар бахши дигаре аз суханронии худ гуфт:
“Имрӯз мо аз лиҳози ғанисозии ураниум дар як сатҳи болое қарор дорем. Албатта ин ғанисозиро кишварҳое, ки мехоҳанд силоҳи ҳастаӣ дуруст кунанд, то 90 дарсад хулус ҳам мебаранд, мо чун эҳтиёҷ ба силоҳ надорем ва тасмим бар адами силоҳи ҳастаӣ ҳам дорем, то он ҷо боло набурдем, то 60 дарсад боло бурдем, ки рақами хеле болое аст, рақами хеле хубе аст ва барои бархе аз корҳои мавриди ниёзамон дар кишвар лозим аст.
То ин ҷо тавонистем пеш бибарем. Мо яке аз 10 кишвари дунё ҳастем, ки ин тавоноиро дорем, яъне ман ба шумо арз кунам: дар миёни дивисту чанд кишвари дунё, 10-то кишвар ҳастанд, ки қодиранд ғанисозӣ кунанд, яке аз ин 10 кишвар, Эрони Исломӣ аст. Ва дигарон, он 9 кишвари дигар албатта бомби ҳастаӣ ҳам доранд, мо ҳастем, ки бомби ҳастаӣ надорем ва нахоҳем дошт ва бино надорем, ки аз силоҳи ҳастаӣ истифода кунем, аммо ғанисозиро дорем.
10 кишвар, мо яке аз 10 кишвари ин санъати саромад маҳсуб мишавем ва ин донишмандоне, ки арз кардам, бунёни ин корро гузоштанд, кори муҳимтарашон иборат буд аз тарбияти афроди фаровоне дар ин роҳ.
Мо имрӯз дар кишвар даҳҳо донишманд ва устоди мубарраз; ин гузорише аст, ки соҳибони қазия ба мо доданд, яъне як гузориши мутқан ва мувассақе аст, даҳҳо донишманд ва устоди мубарраз, садҳо донишпажӯҳ ва ҳазорон тарбиятшудаи гурӯҳҳои ҳастаӣ дар риштаҳои гуногуне муртабит бо ин мавзӯъ дар ҳоли фаъолиятанд, ҳамин алъон.
Ҳоло инҳо омаданд таъсисоти фалон ҷо ва фалон ҷоро бомбборон карданд. Масъала ин аст. Ин илм аст, илм аз байн рафтанӣ нест, илм бо бомб ва бо таҳдид ва бо ин чизҳо аз байн намеравад, ин вуҷуд дорад.”
Дар вазъи кунунӣ, музокира бо давлати Омрико ҳеч суде барои мо надорад
Раҳбари Ҷ.И.Эрон дар ин суханронӣ ҳамчунин гуфт:
“Дар изҳороти аҳли сиёсат, масъалаи музокираи бо Омрико зиёд матраҳ мешавад, назароти мухталифе ҳам ҳаст, баъзеҳо, гуфтам, инро муфид медонанд, лозим медонанд, баъзеҳо музир медонанд, баъзеҳо назароти миёнатаре доранд, ҳарфҳо мухталиф аст.
Ман он чиро, ки то ҳоло дар ин солҳои мутамодӣ фаҳмидам, дидам, эҳсос кардам ва таҷриба кардамро ба миллати азизамон арз мекунам: ҳарфи ман ин аст, ки дар ҳоли ҳозир бо вазъияте, ки вуҷуд дорад, ҳоло мумкин аст 20 соли дигар, 30 соли дигар вазъияти дигаре вуҷуд дошта бошад, бо ӯ коре надорем, дар вазъи кунунӣ, музокираи бо давлати Омрико аввалан ҳеч кӯмаке ба манофеъи миллии мо намекунад, ҳеч суде барои мо надорад, ҳеч зарареро ҳам аз мо дафъ нахоҳад кард.
Яъне корест бидуни суд, бидуни ин ки барои кишвар фоидае дошта бошад, бидуни ин ки зарареро дафъ кунад. Мутлақан чунин таъсире надорад. Ин аввалан.”
Ин музокира нест, таҳмил аст ва ҳеч суде надорад
Оятуллоҳ Хоманаӣ афзуд:
“Сониян баъакс, (музокира бо Омрико) зиёнҳое ҳам мутараттиб аст бар он. Яъне суд, ки надорад ҳеч, матлаби дуввум ин аст, ки музокираи бо Омрико дар шароити кунунӣ, зарарҳои бузурге барои кишвар дорад, ки шояд бишавад гуфт, баъзе аз ин зарарҳо ҷуброннопазир ҳастанд, якчунин зиёнҳое ҳам дорад, ман ҳоло инҳоро шарҳ хоҳам дод.
Аммо ин ки мегӯем, ба суди мо нест, барои мо фоидае надорад чун тарафи омрикоӣ пешопеш натиҷаи музокиротро муаяйн карда худаш, яъне эълом карда, ки музокираеро қабул дорад, мехоҳад музокирае бикунад, ки натиҷаи он музокира, таътил шудани фаъолиятҳои ҳастаӣ ва ғанисозӣ дар кишвари Эрон бошад.
Яъне биншинем пушти мизи музокираи бо Омрико ва натиҷаи гуфтугӯҳое, ки бо онҳо хоҳем кард ин бошад, ки ӯ, ҳарфе бошад, ки ӯ гуфта бояд анҷом бигирад, ин ки дигар музокира нест, ин дикта аст, ин таҳмил аст; биншин музокира кун бо як тарафе, ки натиҷаи он музокира илзоман бояд ҳамон чизе бошад, ки ӯ мехоҳад, ҳамон чизе бошад, ки ӯ мегӯяд, ин музокира аст?
Тарафи муқобил имрӯз ин ҷурӣ ҳарф мезанад, мегӯяд музокира кунем ва аз музокира ин дарбиёяд, ки Эрон ғанисозӣ надошта бошад, ҳоло ин ғанисозиро гуфта, чанд рӯз қабл аз ин муовинаш эълон кард, ки Эрон боисте мушак ҳам надошта бошад, на мушаки дурбурд, мушаки миёнбурд ҳам набояд дошта бошад, мушаки кӯтоҳбурд ҳам надошта бошад, набояд дошта бошад.
Яъне Эрон ончунон дасташ баста ва холӣ бошад, ки ҳатто агар чунончӣ ба ӯ таарруз шуд, ба ин пойгоҳи омрикоӣ дар Ироқ ё дар фалон ҷо ҳам натавонад ҷавобе бидиҳад ва посухе бидиҳад, маънои ин ҳарф ин аст.
Музокира кунем, то ин натиҷа ба вуҷуд биёяд! Хуб ин суд нест, ин музокирае аст, ки дар он ҳеч суде вуҷуд надорад, ҳамааш ба зарари мост, ин натиҷаи музокира. Зӯргӯӣ аст, таҳаммули зӯргӯӣ ва таҳмили Омрикост, ин музокира нест.
Вақте касе бо Эрони Исломӣ тараф аст, ин ҷур таваққӯъот, ин ҷур изҳорот, ношӣ аз нашинохтани миллати Эрон аст, ношӣ аз нашинохтани Ҷумҳурии Исломӣ аст, ношӣ аз ин аст, ки намедонад фалсафа ва мабно ва мамшои Эрони Исломӣ чист. Инҳоро, ки намедонад, ин ҷурӣ ҳарф мезанад, ба қавли мо машҳадиҳо “ин ҳарф аз даҳани гӯяндааш бузургтар аст” ва қобили эътино нест, ин ҳарф, ин ҳарфе, ки биёед музокира кунем барои як чунин чизе. Пас бинобар ин барои мо суд надорад.”
Мо дар ғанисозӣ ва ҳар қазияи дигаре таслими фишор нашудем ва нахоҳем шуд
Раҳбари Ҷ.И.Эрон дар бахши дигаре аз суханронии худ гуфт:
“Албатта дар ин чанд даҳа, ки мо ин корҳоро (дар масъалаи ғанисозӣ) дар кишвар анҷом додем, фишорҳо ҳам рӯйи Эрон, рӯйи масъулини кишвар, рӯйи давлатҳоямон, бисёр зиёд буда, ки хостанд бо ин фишорҳо Эрон даст аз ин кор бардорад, мо таслим нашудем ва нахоҳем шуд.
Мо таслими фишор дар ин қазия ва дар ҳар қазияи дигаре, таслими фишор нашудем ва нахоҳем шуд. Ҳоло ин бобо, тарафи омрикоӣ, поро дар як кафш карда, ки Эрон бояд ғанисозӣ надошта бошад, ҳоло дигарон, қаблиҳо мегуфтанд, ки ғанисозии боло надошта бошед ё маҳсулоти ғанисозиатонро дар кишвар нигаҳ надоред, ин чизҳоро мегуфтанд, ки мо қабул надоштем, ин мегӯяд, аслан ғанисозӣ надошта бошед, аслан ба куллӣ ғанисозӣ надошта бошед. Яъне чӣ?
Яъне ин дастоварди бузурге, ки барои он кишварамон ин ҳама талош карда, ин ҳама ҳазина карда, ин ҳама мушкилоти фаровонро аз сар гузаронда, ҳамаи ин талошҳоро, ҳамаи маҳсули ин корҳоро дуд кунед ва ҳаво кунед ва аз байн бибаред! Маънои ғанисозӣ надоштан ин аст. Хуб маълум аст, миллати ғайратманде мисли миллати Эрон, туи даҳани гӯяндаи ин ҳарф мезанад ва ин ҳарфро қабул намекунад.”
Қабули музокирае, ки бо таҳдид ҳамроҳ аст-ро ҳеч миллати бошарафе анҷом намедиҳад
Раҳбари Ҷ.И.Эрон дар идомаи суханронии худ гуфт:
“Тараф таҳдид карда, ки агар музокира накунед, чунину чунон хоҳад шуд; бомбборон мекунем, чӣ мекунем, аз ин ҳарфҳо ва як хӯрда мубҳам, як хӯрда сареҳ таҳдид. Ё музокира кунед, агар музокира накардед, чунину чунон хоҳад шуд, ин таҳдид аст. Хуб, қабули чунин музокирае нишонаи таҳдидпазирии Эрони Исломӣ аст, агар чунончи шумо рафтед бо ин таҳдид музокира кардед, маънояш ин аст, ки мо дар муқобили ҳар таҳдиде фавран метарсем, меларзем ва таслими тарафи муқобил мешавем, маънояш ин аст.
Ин таҳдидпазирӣ агар ба вуҷуд омад, дигар интиҳо нахоҳад дошт. Имрӯз мегӯянд, агар чунончӣ ғанисозӣ дошта бошед, мо чунину чунон микунем, фардо мегӯянд, агар мушак дошта бошед, мо чунину чунон мекунем. Баъд мегӯяд, агар бо фалон кишвар иртибот надошта бошед, мо чунину чунон мекунем, агар бо фалон кишвар иртибот дошта бошед, мо чунину чунон…
Ҳамааш таҳдид. Маҷбурем, ки дар муқобили таҳдидҳои душман ақибнишинӣ кунем? Қабули музокирае, ки бо таҳдид ҳамроҳ аст-ро ҳеч миллати бошарафе анҷом намедиҳад, ҳеч сиёсатмадори хирадманде ҳам онро тасдиқ намекунад.”
10 сол қабл қарордоде бо омрикоиҳо бастем, қарор буд таҳримҳоро бардоранд ва парвандаи Эрон дар Ожонси ҳастаӣ ба шакли оддӣ дарбиёяд
Оятуллоҳ Хоманаӣ дар идомаи ин суханронӣ гуфт:
“Тарафи муқобил ҳам албатта ҳоло мумкин аст бигӯяд, ман дар муқобили ин чиз, фалон имтиёз ҳам ба шумо медиҳам. Дурӯғ мегӯянд. Он чиро, ки мегӯянд имтиёз, ба унвони имтиёз медиҳем, дурӯғ аст.
Арз кунам, ки дар 10 сол қабл аз ин, мо як қарордоде бо омрикоиҳо бастем, ки исмаш дар дохили кишвари мо, Барҷом аст ва дар ин қарордод бино шуд, ки мо дар мавриди ҳастаӣ ин корҳоро анҷом бидиҳем: он маркази тавлидро масдуд кунем, он маҳсули севу ним дарсадӣ, ки он вақт тавлид мекардем-ро бидиҳем биравад ба хориҷ ё рақиқ кунем, яъне аз байн биравад, ғанисозиашро аз байн бибарем ва чизҳои дигар, онҳо ҳам дар муқобил таҳримҳоро бардоранд ва баъд аз 10 сол парвандаи Эрон дар Ожонси ҳастаии байналмилалӣ ба шакли оддӣ дарбиёяд.
Банда он вақт, вақте масъулини кишвар омаданд пеши мо гуфтанд 10 сол, ман гуфтам, бобо 10 сол як умр аст, чаро 10 солро қабул мекунед шумо? Гуфтанд, чунину чунон, бино шуд 10 солро ҳам қабул накунанд, аммо қабул карданд, ба ҳар ҳол, 10 сол, 10 сол ҳамин рӯзҳо тамом шуд.
Он 10 соле, ки бино шуда буд, ки парвандаи Эрон дар Ожонс оддӣ бишавад, ин рӯзҳо тамом шуд. Имрӯз шумо мулоҳиза кунед, на танҳо парванда оддӣ нашуда, балки мушкилоти ҳастаии кишвар дар Шӯрои амният, Созмони Милал ва дар ҳастаӣ музоаф шуда, чанд баробар ҳам шуда.
Тараф ин ҷурӣ аст. Қавлаш ин аст. Мо ҳамаи корҳое, ки бояд анҷом медодем-ро анҷом додем, ӯ таҳримҳоро барнадошт, қавлҳое, ки дода буд, ҳеч кадомро анҷом надод ва баъд ҳам аслан худи он ба таъбири роиҷ пора кард он қарордодро, ё он тавофуқнома ё тафоҳумномаеро, ки муқаррар шуда буд, онро аслан ба куллӣ хориҷ шуд аз Барҷом ва рад кард.”
